ഭൂമിയിൽ ജീവൻ എങ്ങനെ ഉടലെടുത്തു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള സിദ്ധാന്തത്തെത്തന്നെ തിരുത്തിക്കുറിക്കാൻ പോന്ന ഒരു പുതിയ കണ്ടെത്തൽ ശാസ്ത്രജ്ഞർ നടത്തിയിരിക്കുന്നു. നിർജീവമായ രാസവസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് ജീവനുള്ള ജീവികൾ ഉയർന്നുവരുന്നതിന്, ഭൂമിക്ക് ജൈവ തന്മാത്രകളുടെ ഒരു വലിയ ശേഖരവും അവയെ ഒന്നിച്ചുചേർക്കാനുള്ള അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളും ആവശ്യമായിരുന്നു.
ആ രാസശേഖരം എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലൊന്ന്, മഞ്ഞുമൂടിയ ധൂമകേതുക്കൾ (comets) വൻതോതിൽ സാന്ദ്രീകൃത രാസവസ്തുക്കൾ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് എത്തിച്ചു എന്നതാണ്. എന്നാൽ, കേംബ്രിഡ്ജ് സർവകലാശാലയിലെ ഗവേഷകർ ഇപ്പോൾ പറയുന്നത് ഇത് നടക്കാൻ സാധ്യത വളരെ കുറവാണെന്നാണ്. ഭൂരിഭാഗം ധൂമകേതുക്കളും വളരെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുകയും അന്തരീക്ഷ ആഘാതത്തെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം കുത്തനെയുള്ള കോണിൽ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന പ്രശ്നം.
ചെറിയ ധൂമകേതുക്കൾ പെട്ടെന്നുള്ള ആഘാതത്തിൽ തകർന്നുതരിപ്പണമാവുകയും, അവയ്ക്കുള്ളിലെ നശിച്ചുപോകാൻ സാധ്യതയുള്ള ജൈവ തന്മാത്രകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വെച്ചുതന്നെ ബാഷ്പീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഇതിനർത്ഥം, മുൻപ് കരുതിയിരുന്നതുപോലെ ധൂമകേതുക്കൾ നിരന്തരമായി ജീവന്റെ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ വർഷിക്കുകയായിരുന്നില്ല എന്നും, അത് വെറുമൊരു അപൂർവ്വ യാദൃശ്ചികത മാത്രമായിരിക്കാം എന്നുമാണ്.
“ഇതൊരു മനോഹരമായ സങ്കൽപ്പമാണ്, എന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ ഗവേഷണഫലങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഇത് സംഭവിക്കാൻ സാധ്യത വളരെ കുറവാണെന്നാണ്,” കേംബ്രിഡ്ജ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ആസ്ട്രോണമിയിലെ പ്രധാന ലേഖകൻ ഡോ. റിച്ചാർഡ് ആൻസ്ലോ പറയുന്നു.
ജീവൻ എങ്ങനെ ഉയർന്നുവന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, ജീവന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളായ ‘ഫീഡ്സ്റ്റോക്ക്’ (feedstock) തന്മാത്രകൾ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്നും അവ എങ്ങനെ ഒന്നിച്ചുചേർന്നുവെന്നും ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് അറിയേണ്ടതുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങൾ ആവശ്യത്തിന് ഉയർന്ന അളവിൽ എങ്ങനെ ഒരുമിച്ചുകൂടി എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നത് വെല്ലുവിളിയായി തുടരുന്നു.
ഡോ. ആൻസ്ലോ ഡെയ്‌ലി മെയിലിനോട് പറഞ്ഞു: “സൗരയൂഥത്തിലെ ധൂമകേതുക്കളിൽ ജീവന്റെ ഉത്പത്തിക്ക് പ്രധാനമെന്ന് കരുതുപ്പെടുന്ന കാർബൺ, നൈട്രജൻ എന്നിവയടങ്ങിയ രാസവസ്തുക്കൾ ധാരാളമായി അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന നിരീക്ഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്, അവ ജീവന്റെ ഘടകങ്ങൾ ഭൂമിയിലെത്തിച്ച പ്രധാന മാധ്യമമാകാം എന്ന നിഗമനത്തിൽ എത്തിയത്.”
ഭൂമിക്ക് ജീവൻ നൽകാൻ ആവശ്യമായ തന്മാത്രകൾ എങ്ങനെ ലഭിച്ചു എന്ന് എളുപ്പത്തിൽ വിശദീകരിക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തിയ ഒരു താൽക്കാലിക വഴിയായി ഈ ഭീമൻ ബഹിരാകാശ മഞ്ഞുപോളകൾ മാറിയിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
‘സയന്റിഫിക് റിപ്പോർട്ട്സ്’ എന്ന ജേണലിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഇവരുടെ ഗവേഷണ പ്രബന്ധം, ഹൈഡ്രജൻ, കാർബൺ, നൈട്രജൻ എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമായ ‘ഹൈഡ്രജൻ സയനൈഡ്’ എന്ന അടിസ്ഥാന രാസവസ്തുവിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.
സൗരയൂഥത്തിന്റെ പുറംഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മഞ്ഞുമൂടിയ ധൂമകേതുക്കളിൽ ഈ രാസവസ്തു സമൃദ്ധമായി കാണപ്പെടുന്നതിനാലും, ആഘാതങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതിനാലും ഇത് ജീവന്റെ ഉത്പത്തിക്ക് കാരണമായ പ്രധാന ഘടകമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, പുതിയ കമ്പ്യൂട്ടർ മോഡലിംഗുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ജീവന്റെ രാസപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിടാൻ ആവശ്യമായത്ര ഹൈഡ്രജൻ സയനൈഡ് എത്തിക്കാൻ ധൂമകേതുക്കൾക്ക് കഴിയില്ലെന്നാണ്.
ഗ്രഹങ്ങൾ തൊട്ടടുത്ത് ഭ്രമണം ചെയ്യുന്ന സൗരയൂഥങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ധൂമകേതുക്കളുടെ വേഗത കുറയുകയും, അവ സഞ്ചരിക്കുന്ന വഴിയിൽ ജൈവ തന്മാത്രകൾ വിതറുകയും ചെയ്തിരിക്കാം എന്ന് ഡോ. ആൻസ്ലോ തന്റെ മുൻ ഗവേഷണത്തിൽ സിദ്ധാന്തിച്ചിരുന്നു.
സൗരയൂഥത്തിൽ ഇത് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകാമോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ, ഗവേഷകർ ധൂമകേതുക്കളുടെ ആഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ സിമുലേഷനുകളും അവയുടെ ഉത്പത്തിയും പരിണാമവും വിശകലനം ചെയ്യുന്ന കമ്പ്യൂട്ടർ മോഡലുകളും ഉപയോഗിച്ചു.
ധൂമകേതുക്കൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ഭൂമിയിൽ എത്തുന്നതെന്നും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത് അവരെ സഹായിച്ചു.
“ധൂമകേതുക്കൾ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്ന അതിവേഗത കാരണം ഈ തന്മാത്രകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും നശിച്ചുപോകുന്നുവെന്നാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവ കേടുപാടുകൾ കൂടാതെ ഭൂപ്രതലത്തിൽ എത്തിച്ചേരുക എന്നത് എളുപ്പമല്ല,” ഡോ. ആൻസ്ലോ പറയുന്നു.
330 അടിയിൽ (100 മീറ്റർ) താഴെ വലിപ്പമുള്ള ഏതൊരു ധൂമകേതുവും ഉയർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ വെച്ചുതന്നെ ഭീമമായ സ്ഫോടനത്തോടെ ത തകർന്നുപോകും. അതേസമയം ഒരു കിലോമീറ്റർ വരെ വലിപ്പമുള്ളവ പോലും അന്തരീക്ഷ ഘർഷണത്തിൽ ത തകർക്കപ്പെടും.
ഒരു ഗ്രഹത്തിലെ മുഴുവൻ ജലത്തിലും ലയിച്ചുചേർന്ന ശേഷം, ഈ രീതിയിൽ ലഭ്യമാകുന്ന ഹൈഡ്രജൻ സയനൈഡിന്റെ സാന്ദ്രത, ജീവന്റെ രാസപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിടാൻ ആവശ്യമായതിനേക്കാൾ അളക്കാനാവാത്തവിധം കുറവായിരിക്കും.
ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ജീവന്റെ ഉത്പത്തിക്ക് ധൂമകേതുക്കൾ കാരണമാകാൻ സാധ്യതയില്ലെന്നാണ്; അതായത് ജീവന്റെ അടിസ്ഥാന രാസവസ്തുക്കൾ മറ്റ് എവിടെ നിന്നോ വന്നതായിരിക്കണം.
ഡോ. ആൻസ്ലോ പറയുന്നു: “കാർബൺ സമ്പുഷ്ടമായ ഛിന്നഗ്രഹങ്ങൾ (asteroids) വഴി ഇവ ഭൂമിയിലെത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ ഭൂമിയുടെ പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ഇത്തരം തന്മാത്രകൾ സ്വയം രൂപപ്പെടുക തുടങ്ങി മറ്റ് നിരവധി സിദ്ധാന്തങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. ഇവയ്ക്ക് ബാഹ്യമായ യാതൊരു ആഘാതങ്ങളുടെയും ആവശ്യവുമില്ല.”
മുൻകാല പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ ഛിന്നഗ്രഹങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന താപം ഈ അടിസ്ഥാന രാസവസ്തുക്കൾ രൂപപ്പെടുന്നതിന് ആവശ്യമായ ഊർജ്ജം നൽകുമെന്നാണ്.
മറുഭാഗത്ത്, സമുദ്രങ്ങളുടെ ആഴത്തിലുള്ള ഹൈഡ്രോതെർമൽ വെന്റുകളിലോ (hydrothermal vents) ഉപരിതലത്തിന് സമീപമോ ഭൂമിയുടെ അടിസ്ഥാന രാസശേഖരം രൂപപ്പെട്ടിരിക്കാമെന്ന് മറ്റ് ചില ഗവേഷകരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ ഉറവിടം ധൂമകേതുക്കളല്ല എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സൗരയൂഥത്തിലെ മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്ഥിതി തീർത്തും വ്യത്യസ്തമാണ്.
യഥാർത്ഥത്തിൽ, ധൂമകേതുക്കൾ ജീവന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള അനുയോജ്യമായ ഒരു സ്ഥലമായി ഗവേഷകർ ചൊവ്വാഗ്രഹത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
ചൊവ്വ ഭൂമിയേക്കാൾ ചെറുതായതിനാലും നിലവിൽ വളരെ നേർത്ത അന്തരീക്ഷമുള്ളതിനാലും, സൗരയൂഥത്തിന്റെ രൂപീകരണ ഘട്ടത്തിൽ ധൂമകേതുക്കൾ അവിടെ പതിക്കാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലായിരുന്നു.
“ധൂമകേതുക്കൾ ഭൂമിയേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വേഗതയിലാണ് സാധാരണയായി ചൊവ്വയിൽ പതിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, കൂടുതൽ തന്മാത്രകൾ ആഘാതത്തെ അതിജീവിച്ച് ശേഷിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
“എങ്കിലും, ചൊവ്വയുടെ ആദ്യകാല പരിസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും ഒട്ടനേകം അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്; അതിനാൽ ചൊവ്വയിൽ ഇത്തരം ആഘാതങ്ങൾ വിജയകരമായി നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാവില്ല!”
ഭാവിയിൽ ജെയിംസ് വെബ് സ്പേസ് ടെലിസ്കോപ്പ് (JWST) അല്ലെങ്കിൽ നിർദ്ദിഷ്ട ‘ഹാബിറ്റബിൾ വേൾഡ്സ് ഒബ്സർവേറ്ററി’ പോലുള്ള ടെലിസ്കോപ്പുകൾക്ക് ജീവന്റെ സാന്നിധ്യം തിരയാൻ ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ സഹായിക്കുമെന്ന് ഗവേഷകർ പറയുന്നു.
ധൂമകേതുക്കൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി പതിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാവുന്ന ഗ്രഹങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്നതിലൂടെ, ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ജീവനായി തിരച്ചിൽ നടത്തേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ എണ്ണം ചുരുക്കാൻ സാധിക്കും.
